Een eerbetoon aan mijn ouders

Ik ben echt ZO gezegend dat ik ben opgegroeid met ouders die elkaar ZO liefhebben. Ook nu; ondanks de struggles met de gezondheid van mijn vader, zal mijn moeder hem nooit laten vallen. En blijft ze altijd super positief. “Want weet je As, ik heb beloofd “in voor- en tegenspoed”. En je vader zou hetzelfde hebben gedaan voor mij”. En zelfs toen mijn vader nog onmogelijk thuis kon blijven wonen, bleef ze er tot het laatste moment voor vechten hem thuis te houden.

Waar vind je dit nog? OK, ze kunnen elkaar vast wel eens achter het behang plakken, maar zullen dat nooit laten merken (hold your horses guys, ruzie maken in het openbaar kan ECHT NIET). Of dit tegen andere mensen vertellen (pas op met wie je negatieve dingen deelt).
Ik denk dat zo’n basis ook erg belangrijk is geweest hoe ik (en mijn siblings) kijken naar relaties. ZO kan het ook.
(En ja, ze zijn ook heel zuinig op dingen hahahah daar kan ik nog wat van leren; zuinig zijn).

De opvoeding van de kinderen (wij) kwam grotendeels op mijn moeders’ schouders terecht vanwege de drukke baan van mijn vader. Maar mijn moeder respecteerde mijn vader. En mijn vader respecteerde mijn moeder. Er was geen strijd, ze stonden aan dezelfde kant. Vol liefde en respect naar elkaar. En altijd super positief! Supertof!

Mijn ouders namen altijd de tijd voor elkaar. Om ook vooral samen leuke dingen te blijven doen. En dat hebben ze heel goed gedaan! Want aan gelukkige ouders heb je als kind ook het meeste.

Mijn moeder zegt nu ook vaak: “As, wij hebben jullie allemaal in een bootje gezet, het varen moet je zelf doen”. En daar ben ik ze ZO dankbaar voor! Leren zelfstandig te zijn. Leren dat alleen jijzelf verantwoordelijk bent voor je eigen geluk. En je niet de rest van de wereld verantwoordelijk kunt houden.

Dit betekent wel dat mijn standaard ook heel hoog ligt voor wat betreft relaties. Want wat is het GEWELDIG om zo’n relatie te hebben! En ik weet dat het WEL kan. And I won’t settle for less!