Dit verhaal maakt onderdeel uit van mijn project “100 dates”, waarin ik op een luchtige manier 100 willekeurige ontmoetingen met het andere geslacht beschrijf – een project waarbij ik mijn plezier in schrijven combineer met mijn passie voor liefde. Ondanks dat de verhalen niet per se waargebeurd zijn, zitten er elementen in die op de waarheid berust zijn, dan wel door mijzelf meegemaakt, dan wel aan mij verteld (en vertaald naar de ik-vorm). De bedoeling is om uiteindelijk al deze verhalen te bundelen in boekvorm.
Overigens zijn het vaak allemaal oude(re) verhalen (tot wel 10 jaar terug).

Ik vond hem gelijk leuk toen ik zijn datingprofiel op Happn tegenkwam: Bas heeft het uiterlijk van Antonie Kamerling (maar dan donker) en schrijft dat hij, net als ik, hedonist is. Perfecte match, dus! Hij komt ook nog eens uit Amsterdam en dan heb je bij mij direct een streepje voor.

“Welkom in mijn telefoon!” klonk zijn eerste spraakbericht, en blijkbaar had hij naast een goede, kwajongensachtige kop ook een geweldige stem: een tikkeltje bekakt, een tikkeltje Amsterdams, heel erg Antonie Kamerling. Het was bijna middernacht en ik sliep ook al bijna toen ik de bewuste begroeting mocht ontvangen, maar besluit hem toch over mijn huidige staat (dat wil zeggen: horizontaal) in te lichten.

“Mooi” klinkt het even later, “dan ben je uitgeslapen als ik je straks kom halen”. Hier moet ik wel op reageren. Als hij maar niet denkt dat ik hem midden in de nacht bij me naar binnen laat!

“Schat, ik bied zelfs aan je te halen” antwoordt hij plagerig, en: “dan gaan we ook gelijk next level, don’t worry”. Ik vind het allemaal goed, maar vanavond kan hij het dak op, dus stel ik maar voor in plaats daarvan zaterdag af te spreken.

Hij twijfelt: “Ik weet niet zeker of ik kan… Ik ben heel slecht in plannen… Dat wil zeggen: ik heb vaak niet een heel duidelijk overzicht, diverse agenda’s die over elkaar heenlopen enzo” – hij pauzeert even, om vervolgens opgewekt te antwoorden: – “Weet je wat, zaterdag, we gaan het gewoon doen!”.
Helemaal leuk! “Drankjes en misschien ergens een bite’je?” stel ik voor. “Bij de Andaz hebben ze gratis nootjes” grap ik.

“Ik vind het nu al leuk!” reageert hij enthousiast. “En don’t worry , ik zal galant zijn. Maar het is toch ook aan de vrouw om de gentleman eruit te halen” beklemtoont hij. “De verschillen mogen best af en toe benadrukt worden, daar heb je helemaal gelijk in”.
Hij weet me nu al te boeien! Zaterdag komt inmiddels rap dichterbij, dus is het zaak het plan dicht te smeden.

“Mmm” hoor ik hem op een dag die volgt mysterieus mompelen, “wat voor scenario zullen we eens doen?”.
Ik heb geen idee wat hij bedoelt, totdat hij vervolgt “naakt verstoppertje in een openbare ruimte?”. Ik hoor zijn twijfels, waarna hij vervolgt: “Nee, ik weet wat beters. Jij mag de eerste 15 minuten van onze date niet praten, zo gaan we het doen. Je komt naar de bar, gaat naast me zitten, maar zegt niets. We gaan alleen kijken, ruiken, voelen…”.
Ik vind het geweldig! “Haha WTF, ik heb eindelijk iemand gevonden die net zo gek is als ikzelf” antwoord ik dan ook enthousiast.
“Ik ben gekker” antwoordt hij geheimzinnig, “eens kijken of je kunt gehoorzamen. In elke echte vrouw zit een stoute”.
“Ik ben een dame, hoor!” verweer ik.
“Ik zie je foto’s…” begint hij “…always a lady, but naughty eyes, met een licht ontvlambare, vrouwelijke energie. Wildebrasje!”

Bas heeft iets. Ik vertel hem dat ik erg naar onze ontmoeting uitkijk.
“Ik ben heel benieuwd naar je” antwoordt hij. “Ik weet nog helemaal niet wie je bent, maar ik hou nu al van je spontaniteit en alles. Create your own world, girl. I LOVE it!”. En op het moment dat ik dat hoor, krijg ik de glimlach niet meer van mijn gezicht.

Als ik zaterdagavond in de Uber zit van Amsterdam Centraal Station naar de Herengracht, voel ik me toch een beetje zenuwachtig worden. Nerveus trek ik aan mijn zwarte jurkje.
Langzaam daal ik even later de trap af naar de Vault, de bar van het Waldorf Astoria welke zich bevindt in de oude bankkuis van de MeesPierson bank, waar we elkaar zullen ontmoeten.
Bas is er al; onze ogen kruizen elkaar meteen en ik krijg direct een kleur. Hij is leuk!

Ik schrijd zijn kant op waarna we even later naast elkaar op de grote bank zitten. Op dat moment komt de ober eraan met twee glazen rood, wat Bas blijkbaar al geregeld had voordat ik er was. Ik ben flabbergasted.

Het kwartier dat volgt, is vreselijk intens. We kijken, ruiken, voelen, exact zoals Bas gezegd had. Hij is precies zoals ik hem verwachtte: wild haar, een tikkeltje yup-achtig, goed gekleed, maar niet té gepolijst, lichte “het kan me niet schelen”-gezichtsbeharing, , een tikkeltje “scruffy”. Ondeugend, creatief, intens, zelfverzekerd, diepgaand. Hij draagt een spijkerbroek met een crèmekleurige kabeltrui die vreselijk zacht voelt en hij ruikt heerlijk.

Het is zo puur om niet te praten: je kunt niets “verbloemen” met je stem. We voelen aan elkaars handen, armen, benen, spelen met elkaars haar: het is geweldig. Af en toe geef je me mijn glas wijn aan, waar ik gretig een slokje van neem. Het is een van de lekkerste wijnen welke ik ooit gedronken heb, wat alles te maken heeft met de setting van de avond.

En nog voor het kwartier is afgelopen, nog voor ik een woord heb kunnen zeggen, zoenen we elkaar. Hoewel het maar een zoen is, is het zo hevig intens dat ik niet merk dat het kwartier inmiddels allang voorbij is als onze lippen zich veel later van elkaar scheiden.

“U mag nu praten”.