Mijn beste vriend Willem en ik zijn altijd op zoek naar mogelijkheden om onszelf te vermaken. En alsof Facebook meekijkt met je zoekgedrag (duhhh), kreeg ik dan ook een advertentie te zien van dit “Selfiemuseum”.

In onze studio staan 14 toffe optische illusies en fototechnieken opgesteld. Wil jij ook de meest verbazingwekkende selfies, voor je socials? Of gewoon leuke foto’s? Neem je smartphone mee en bezoek (vanaf 2 pers.) onze studio in Amersfoort! Download de gratis app en maak zoveel selfies als jezelf wilt! Mensen die jouw selfie zien zullen zich afvragen…. HOE DAN??

Onze decors en illusies houden je ogen en hersenen voor de gek! Dus niets is wat het lijkt…..

Crazy Selfie | selfiestudio | optische illusies | fototechnieken

“Leuk”, stuurde ik naar Willem, die – een man met een plan, wie houdt er niet van – ‘m gelijk boekte. Nice, altijd goed iets leuks in het verschiet te hebben. En 14 november was het dan zo ver: in de middag werden we in Amersfoort verwacht voor een prive-tour (hallo, corona-maatregelen) in Amersfoort.

Eerst stopten we onderweg nog voor een kleine fotoshoot (klik hier) – als je dan toch een L-serie lens in handen hebt, moet je het er tenslotte van nemen.

Zoals altijd, verliep het weer eens niet volgens plan (dus eigenlijk toch wel) en arriveerden we net op tijd bij het Selfiemuseum – een groot kantoorpand, zitten we hier wel goed? – alwaar na een telefoontje de deur voor ons werd geopend en we van harte welkom werden geheten.

Vlug doken we het toilet in, waar we toch geacht werden onze handen te ontsmetten. Bij Willem duurde het toiletbezoek langer dan gebruikelijk (oke, ik ga het toch zeggen: Willem had in de poep gestaan en moest zijn schoenen schoonmaken), maar dat gaf mij de mogelijkheid tot een kort onderhoud met de eigenaar van dit “pareltje”, die ons ook ging begeleiden.

Even wat achtergrondinformatie: het huidige “museum” is een pilot en bestaat dan ook nog niet zo lang. De bedoeling is het groter en professioneler uit te rollen. Het lijkt in geen geval op een Wondr of een Upside down.
“Je bent hier niet om ‘mooi’ te zijn. Wij gaan proberen de acteur/ actice in je naar boven te halen en foto’s juist te doen leven door middel van illusies en gezichtsuitdrukkingen”, aldus onze Maestro.
Okay, ik wilde wel een beetje mooi op de foto staan, maar goed. Ik kon me erbij neerleggen.

Natuurlijk had ik mijn research gedaan, maar het was niets wat ik ervan had verwacht! Bij elke installatie stonden studio-lampen voor een optimale belichting en de begeleiding – welke totaal ontbreekt bij een Wondr bijvoorbeeld – is echt top.
“Natuurlijk is het voor mij ook belangrijk dat de foto’s mooi zijn – dat is de beste reclame”. Ha, slim!

Okay, genoeg gekwebbeld, tijd voor een “eerste” – het dakterras.

“Stel, je bent op een hip feestje op een dakterras in Manhattan” – iets wat in deze tijd best een opgave is – “en opeens raak je uit balans. Het volgende moment moet je er alles aan doen om niet naar beneden te storten”. Stop de camera’s, dit gaan we in beeld brengen.

Op advies van onze Maestro zorgde ik voor spanning in mijn handen en in mijn gezicht om het geheel echt te doen lijken. We moesten beide nog een beetje inkomen – en ach, hier sta je toch maar voor een klein stukje op :-).

Ha! Daar was-ie dan, de installatie die ik al diverse malen voorbij had zien komen in advertenties (en in mijn deskresearch): het ballen’bad’.

Dit was even zoeken, want ik wilde per se schoenen aan, maar tegen de onderkanten van de zolen aankijken is niet erg charming, dus werden we het uiteindelijk eens over deze pose:

Het LIJKT alsof ik heel veel ballen tegelijk omhoog gooi, zoveel dat het bijna onmogelijk is… Maar niets is wat het lijkt…

De studio heeft 14 toffe installaties ter beschikking, maar we werden al gewaarschuwd: in het geboekte tijdslot van een uur (standaard), konden er slechts enkele gedaan worden. Dus mochten we zelf de keuze maken. Helaas viel het “vliegende gebak” al af (niet corona-proof), welke ik anders alleen op basis van de naam al had gekozen!

Met de volgende had ik ook al kennis gemaakt op Internet, en als MJ-fan stond deze dan ook redelijk hoog op de prioriteitenlijst.
“Verder naar voren” werd ik aangemoedigd, maar er zat een heel duidelijk limiet aan mijn korte kuitspieren (ik loop echt teveel hard) en was dit mijn uiterste. Ach, anders ging het sowieso ten koste van mijn gezichtsuitdrukking.

Ook om dit te bereiken was er een speciaal “foefje”, wat ik niet ga verklappen. Vooral zelf gaan kijken! En als ik het vertel, lijk ik nog minder lenig dan ik al geschetst had.

Zoals altijd, wist ik precies welke installatie moest volgen. De lift! Toen ik de voorbeeldfoto’s zag, dacht ik ook dat dit met trucage bewerkstelligd was (foto draaien bijvoorbeeld), maar helaas pindakaas: ik moest echt aan het dak “hangen”. Ik had juist die morgen redelijk zwaar getraind, dus ik had wel iets van een truc kunnen gebruiken – het voelde alsof mijn armen een stukje langer werden.

Overigens kwam de gepijnigde gezichtsuitdrukking natuurlijk goed van pas.
“Te donker” oordeelde de Maestro, maar ik vond hem precies goed.

Zoals altijd, als iets leuk is, ging de tijd vreselijk snel en werden we gevraagd of we “de haai” wilde doen. Ik denk dat mijn gezichtsuitdrukking genoeg vertelde (he, ik had tenslotte geoefend tijdens de vorige installaties) dus werd ik meegenomen naar achteren, terwijl Willem een instructie kreeg die ik niet goed kon verstaan omdat ik ergens mijn hoofd doorheen moest steken.

.”..3, 2, 1…” klonk het, en toen opeens…

WOESHHH…
Als dit maar geen voorteken is :-). Wel erg tof!

De zwevende Samoerai sloeg ik over omdat mijn aandacht werd getrokken door het volgende, ook omdat ik deze nog niet zo vaak voorbij had zien komen.

Echt super! Ik hou ervan!

We waren wel toe aan wat rust, dus kuierden we naar het bankje, waar we – bij toeval – erg goed bij de achtergrond paste.

Dit keer maakte onze begeleider de foto, dus konden we er eens samen op. Erg leuk!

Tja, als je dan toch zelf mag kiezen welke je wilt doen, moet je dat ook doen en dus bewaarde ik de leukste voor het laatst.
En daar kwam ik, uit een schilderij, proberende een Mondriaan te stelen, wat maar ‘ten dele’ lukte.

Lievelingsfoto! En liefde voor mijn Versace-jumpsuit <3.

Okay, vooruit, ik heb een beetje gesmokkeld, want eigenlijk deden we deze installatie als allereerst. Maar op het eind mocht ik hem nog een keer (alleen) doen en ach, het leukste bewaar je voor het laatst ;-).

Y E S !

Double crazy trouble – dit keer trouwens ook weer heel anders neergezet dan bij The Upside down, dus knap gedaan.

Eindoordeel: zeer positief! We hadden echt een ONWIJS leuk uur. Okay, het was denk eerder 5 kwartier – er werd alle tijd genomen, wat ook erg positief was. We voelden ons heel welkom en alles was erg persoonlijk. TOP! En het resultaat, dat is wat telt, dat mag er zijn!

Ik ben erg benieuwd naar het “vervolg”, naar de defintieve versie van Crazy Selfie, maar dit belooft echt al onwijs veel goeds. Nice :-).