Dit verhaal vond ik in de site-prullenbak en maakt onderdeel uit van mijn project “100 dates”, waarin ik op een luchtige manier 100 willekeurige ontmoetingen met het andere geslacht beschrijf – een project waarbij ik mijn plezier in schrijven combineer met mijn passie voor liefde. Ondanks dat de verhalen niet per se waargebeurd zijn, zitten er elementen in die op de waarheid berust zijn, dan wel door mijzelf meegemaakt, dan wel aan mij verteld . De bedoeling is om uiteindelijk al deze verhalen te bundelen in boekvorm.

September 2018

Ik heb De Ware nog niet ontmoet op Happn, maar ik heb wel een aantal ECHT leuke mannen ontmoet! Dus ik had nog steeds hoop, vrolijk swipend door Happn. En, ach ja, vegen wordt soms saai, dus probeerde ik Crush Time. Een speciaal “spel” op Happn waar je foto’s ziet van vier lachende jongens. Je moet raden welke van deze lachende mannen je leuk vond. Als je de juiste kiest, heb je een “match” en kun je de eerste formaliteiten uitwisselen.

Ik vind het nog steeds een beetje oppervlakkig om je keuze voor een mogelijke levenspartner alleen op één enkele foto te baseren. Maar hé, het is maar een spel :-). In het bijzondere spel zag ik een jongen die een beetje op mijn broer leek (okay, dit klinkt raar – maar het schijnt zelfs een wetenschappelijk dingetje te zijn). Misschien was ik gewoon klaar voor wat variatie in mijn liefdesleven! En BAM, we hadden een match!

Nieuwsgierig als ik ben, bekeek ik zijn profiel. Mmm… Toch niet mijn ding, een artiest (ik heb geen goede ervaringen met artiesten) die van surfen houdt (altijd omringd door surf babes) en spa/wellness (ik HAAT het om in mijn nakie rond te lopen in het openbaar). Maar, hij stuurde me een bericht en hij klonk echt cool! Het uitwisselen van de eerste awkward formaliteiten – je weet wel, de “Hoi, hoe gaat het?” gevolgd door “Wat doe je voor de kost?” – sloegen we over en we belandde direct in een episch chatsessie. Hij stelde vragen alsof we in een spelshow beland waren. “België of Frankrijk?”, “Vliegtuig of trein?” Mijn innerlijke avonturier sprong een gat in de lucht toen hij me even later vertelde dat hij me op zou halen en het hotel zou regelen. Ik bedoel, wie gaat er nou niet graag volledig onvoorbereid op first date naar het buitenland? Zeg nou zelf, klinkt als het begin van een romantische komedie (of een horrorstory, ligt eraan hoe je het bekijkt).

Sommige dingen vond ik echt niet leuk in het gesprek (zoals dat hij mijn gewicht wilde weten, serieus?), maar wie wil er nou geen kleine roadtrip maken, dus besloot ik het een kans te geven. Omdat, waarom ook niet? Het wordt hoe dan ook een avontuur, goed of slecht! Hij stelde voor om ook te Longbaorden. Ach, als je dan toch voor de eerste keer iemand ontmoet, waarom dan niet meteen volledig in style jezelf op een longboard naar beneden storten?

En toen was daar de dag – vrijdag – ik nam de middag vrij (en ook de ochtend, terzijde, haha, ik had een feestje op het strand). Ik kreeg een bericht dat hij voor mijn huis stond, dus ik nam mijn koffer mee naar beneden (met véél te veel outfits/schoenen/etc.). OMG, daar stond de man van mijn dromen! De hoop op liefde op het eerste gezicht was hersteld.

Hij reed – net als ikzelf, trouwens – alsof hij in een Fast & Furious film speelde, en de muziek (tropical house) gaf me het gevoel alsof we op weg waren naar een exclusief strandfeestje. Toen we België binnenreden en de verkeersdrukte achter ons lieten, begon de zon te schijnen als een goedkeurende knipoog van Moeder Natuur.

Het hotel waarin we verbleven was echt geweldig! Het inchecken was één groot feest. “Zijn jullie helemaal zeker dat jullie twee aparte bedden hebben geboekt?” vroeg de hostess met opgetrokken wenkbrauwen, terwijl ze heen en weer keek tussen mij en mijn reiscompagnon, duidelijk geamuseerd door de chemie die in de lucht hing. En raad eens welk kamernummer het lot ons toebedeelde? Het onheilspellende 1313. Alsof we in een horrorfilm beland waren, maar dan één met veel Champagne. In een opwelling van spontaniteit – en wellicht een tikje extravagantie – bestelde ik Champagne voor ons beiden in de lobby. Vervolgens trokken we naar de sauna, want waar anders drink je bubbels? Precies, nergens anders!

Overbodig om te zeggen, maar we waren natuurlijk hopeloos laat voor het diner wat hij van te voren blijkbaar had gereserveerd (bonuspunten!). Ik had geen tijd meer om mijn make-up bij te werken – ik zag eruit alsof ik zo uit een ‘before’ foto van een makeover show kwam wandelen. Ik dronk mijn eerste Espresso Martini cocktail (niet wetende hoeveel er in de volgende maanden zouden volgen) en we gingen na het diner naar de sigarenlounge van Belgaqueen en rookten een sigaar. Bah! Het clubbezoek (Spirito) wat daarop volgende, was een waas van muziek en dans. Hoe laat we terugkwamen? Goede vraag. Een mysterie verloren in de tijd.

De volgende ochtend voelde ik me iets minder geweldig en leuk. Toen ik rondkeek in de kamer concludeerde ik dat deze jongen net zo’n chaoot was als ik. Totale chaos! Onze daaropvolgende zoektocht naar Manneken Pis leek op een escapade van twee vertraagde slakken, langs luxe winkels zoals Louis Vuitton en Chanel. Alsof we verwachtten dat het kleine mannetje besloot high-end te gaan shoppen.

Misschien overbodig om te melden, maar uiteindelijk hebben we besloten om het longboarden op Brusselse kasseien te bewaren voor een ander leven – samen met ons plan om water in wijn te veranderen. Dit hele avontuur was een cocktail van spontaniteit, lachbuien en hangover-paniek. Maar hé, wie kan nu zeggen dat ze Champagne in de sauna hebben gedronken en een avond in Brussel heeft doorgebracht met een “blind date”?