In Februari had ik Happy (wedstrijdnaam WhatsApp) een jaar en ik moet eerlijk zeggen dat we erg aan elkaar moesten wennen.

Ging mijn vorige paard (Calysa, ZZZ+2) voor me door het vuur, legde dit monster me regelmatig het vuur aan de schenen.

Ik vond het wel leuk en alles, maar vooral als ik klaar was met rijden en ik weer veilig met beide benen op de grond stond haha.

Vorig jaar November (op de dag van het Harbourclub-incident) kwalificeerden we ons onverwachts voor de Kringkampioenschappen op ons (verder nogal explosieve) L2-debuut. Maar omdat Hap een leuk trucje had met losrijden, besloten we vooral thuis te blijven starten.
Bij elk tegemoetkomend paard draaide hij zich namelijk als The Flash om, om vervolgens met de snelheid van een Tesla weg te rennen (van 0 naar 100 in 3 seconden, ik weet hoe het voelt). Een euvel wat je alleen op kunt lossen door het op te zoeken, maar echt leuk was het niet.

Ook met dit paard leste ik weer bij mijn Heldin (en GP jury) Els Schotman, maar wel wat minder intensief dan met Calysa – het een zal met het ander niet uitgesloten hebben.
Na de feestdagen zegde ik de een na de andere les af, en toen was het alweer Februari en ging ik voor de liefde enzo op reis naar California – een reis die mij op persoonlijk gebied compleet veranderde.

En toen was er Corona.

Op 21 maart wilde ik toch wel ERG graag foto’s laten maken om te kijken waar we stonden dus ging ik, held, in de buitenbak rijden terwijl mijn geweldige bijrijdster foto’s kwam maken.

Afbeelding

(Barbie dekje, haha, hoe kan het ook anders).

In April mocht hij lekker het land aanstampen.

Afbeelding

En toen zaten we al in de lockdown. Dat betekende: geen privΓ©les. Ik dacht dat ik dat wel redde. Even uit je eigen ervaring putten en werken aan de basis. Top. Leek me een goed idee. LEEK, met hoofdletters. Want uiteindelijk viel het natuurlijk enorm tegen. Zonder les – en zonder wedstrijden – was er voor mij helemaal geen uitdaging.

31 mei ging mijn nichtje (en geweldige groom) Kim mee om onze rit vast te leggen ter leering ende vermaack.

Eerlijk gezegd loop ik (tegenwoordig) altijd in dezelfde (zwarte) rijbroek op stal, maar ik werk natuurlijk voor Harry’s Horse en had dit dekje ontworpen, dus dan vind ik het extra leuk om eens WEL uit te pakken, haha.

We reden in die tijd ons rondje (ik moest vaak harder werken dan hem) en daarna ging ik weer naar huis.

Afbeelding
Afbeelding

Ik schrok een beetje toen ik de foto’s later zag en mijn instructrice schrok zich nog veel meer toen we elkaar niet veel later weer zagen. Wow, de eerste les was weer AFZIEN! Pas toen merkte ik hoe erg ik het had gemist en hoe hard ik het nodig had; en dan met name voor de motivatie! Een beetje doelloos rondjes rijden, nee, dat is aan ons niet besteed.

Els liet me weer even zien, nee, voelen wat erin zat en toen wist ik het zeker: ik ga weer elke week lessen! Sindsdien les ik (gelukkig) weer elke week een halfuur (voor mij precies goed) en heb ik geen les meer afgezegd.

In juli kreeg ik “dat telefoontje” welke je als paardeneigenaar niet wilt krijgen: de stalbaas die je om 9h ’s ochtends belt. Foute boel!

“Happy is tegen een uitstekende paal aangerend die in zijn borst is geboord”. Of nou ja, zoiets. Ik hoorde vooral “het valt mee, maar moet wel gehecht worden”.

Het viel mij niks mee en de moed zakte me in de schoenen toen ik de wond even later zag.

http://boktimg.nl/img/m/PhCdJN.jpg
(Hier al denk een dag oud, niet voor zwakke magen).

Ik hield een dagboek over de genezing bij op mijn site: https://astridalida.com/geblesseerd/

Gelukkig heeft het lichaam een waanzinnig herstellend vermogen en knapte het uiteindelijk toch sneller op dan verwacht – ondanks dat ik in eerste instantie dacht dat er geen eind aan kwam. Wellicht ook door de goed zorgen van stal (bedankt)!

Niet veel later hadden Happy en ik de werkafspraken weer opnieuw verdeeld (het was toch de bedoeling dat hij harder moest werken dan ik) en hadden we de wind weer in de rug!

In Augustus maakte mijn nichtje weer foto’s.

Ook dit keer weer in mijn zelf ontworpen set;
de Harry’s Horse Cats collectie.

Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding

Ik genoot met volle teugen en dat was ook het moment waarop Happy’s functie definitief veranderde van “rijpaard” naar “friends with benefits” (of, nou ja, je snapt hem wel). Het is ZO’N vrolijk beest en we lijken steeds meer aan elkaar te wennen.

We kregen wel zo snel een stijgende lijn te pakken, dat het tegenwoordig allemaal vanzelf lijkt te gaan; ik maak mijn binnenbeen langer en draai mijn schouders en hij gaat in sb, ik denk aan galop en hij gaat etc. etc. Heerlijk! Echt een feestje om te rijden!
“Het ziet er zo makkelijk uit” zeggen mensen dan, maar het is ook echt makkelijk om Hap te rijden :-).

En eindelijk mochten we het dan ook weer in de ring laten zien.

In September maakten we ons M1 debuut en hadden we direct winst.

Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding

Ook al leek hij in eerste instantie ernstig gemotiveerd om de snelste tijd neer te zetten. Gelukkig wist hij wanneer hij moest pieken en kon ik de voorwaartse energie goed gebruiken voor andere dingen.

Het losrijprobleem leek helemaal verholpen – pak van mijn hart.

Tja, als je dan eindelijk weer mag starten, moet je het ervan nemen, dus een week later reed mijn bijrijdster haar allereerste KNHS-wedstrijd ooit tussen de paarden met Hapseflaps en reed ze gelijk 3 WP en oranje linten. Een week later deed ze het dunnetjes over en reed ze nog eens 4 WP en weer oranje schoorsteenversiering. Erg knap! En dat op een 5-jarige.

Nog net voor de lockdown startte ik nog eens M1 en nu behaalden we in een keer 4 WP. Ik was zo trots als een pauw!

Vorige week had ik ook opeens een ingeving om foto’s te maken. Helaas waren de meesten een beetje bewogen en was het wat vochtig (haha, regen), maar toch zaten er leuke plaatjes bij.

Afbeelding
Afbeelding

Ondanks dat ik roze tegenwoordig een beetje “afzweer” (zit ik dan, met mijn roze auto en roze scooter) vond ik dit toch wel erg leuk staan. Lekker Barbie!

Ik ben nu hard bezig om me weer proberen te selecteren voor de Haflingerkampioenschappen / EK in 2021 in Oostenrijk. Dat lijkt me een fantastisch doel, het was vorige keer echt ZO tof! Met mijn “team” (trainer/ Els, bijrijder/ Kelly, groom/ Kim etc.) en mijn enthousiasme heb ik er alle vertrouwen in! En in de tussentijd heel bewust trainen en vooral veel plezier beleven met en voor WhatsApp.

Gelukkig staan we op de leukste stal van Nederland (Hoogenboom Ruitersport in Nieuwe Wetering) en denk ik dat we een waanzinnig bijzondere club hebben wat zeker bijdraagt – niet alleen aan het plezier, maar zeker ook aan de wedstrijdresultaten. Iedereen gunt het elkaar, steunt/ helpt elkaar en niemand bemoeit zich met een ander – heel bijzonder en vooral bijzonder leuk!

Als jullie het leuk vinden, kunnen jullie ons volgen op Instagram:
https://www.instagram.com/happyhaflingers/

Op naar een sportief 2021 – voor iedereen! Ik doe mijn uiterste best en heb er vooral heel veel plezier in.

Afbeelding

Dit stuk is eerder verschenen op Bokt. Klik op de link om de reacties te lezen (of nog leuker: zelf te reageren).
2020 met “U had een bulldozer besteld?”-WhatsApp (Happy)(5) β€’ Bokt.nl

Foto’s:
Kim Hoekstra Fotografie
Kelly Brinkel Fotogratie
Thom Oosterveer